اهل كاشانم
روزگارم بد نیست
تكه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی
مادری دارم، بهتر از برگ درخت
دوستانی، بهتر از آب روان
و خدایی كه در این نزدیكی است:
لای این شب بوها، پای آن كاج بلند
من مسلمانم
قبله‌ام یك گل سرخ
جانمازم چشمه، مهرم نور
دشت سجاده‌ی من
من وضو با تپش پنجره‌ها می‌گیرم
در نمازم جریان دارد ماه
سنگ از پشت نمازم پیداست
من نمازم را وقتی می‌خوانم
كه اذانش را باد، گفته باشد سر گلدسته‌ی سرو
من نمازم را پی «تكبیره‌الاحرام» علف می‌خوانم
پی قدقامت موج.
كعبه‌ام بر لب آب

كعبه‌ام زیر اقاقی‌هاست

 كعبه‌ام مثل نسیم، می‌رود باغ به باغ، می‌رود شهر به شهر
«حجرالاسود» من روشنی باغچه است